kropla
kilka nut
dźwięków lik
krótki sznyt
…
kropla krwi
kropel wiele
cisza
pożegnanie
błogi suchy stan
gdzie nie będzie Ciebie
gdzie nie ma Nas
gdzie nic nie czeka
i nikt na nikogo
gdzie
zabijać nie ma się
dla kogo…
a ja chcę
tu i teraz
móc dla Ciebie
się ciąć
mieć powody
aby kochać
nocą szlochać
i zabijać
siebie, kogoś
cały świat wysadzić
ludzkość zgładzić
dla Ciebie
i Twoich ust.
/Pisane w rytm „Cut” Plumb/
z moją nagą Miłą tuż obok….
Sielska NIedziela
Kolejny dzień
gdzie na mnie
gdzie na Ciebie…
nie pada żaden cień
Kiedy cale życie
jest jak to
które wyśnił
mój mały marzyciel
Chmur tyle
w sam raz
aby słońce
nie piekło w twarz
Słońca zaś tyle
że na twarzy
ciepłe cienie łaskoczą
jak kiedyś młode motyle
I nawet w nodze drzazga
wydaje się przygodą być
a nie bólem nie karą
młodzieńczą bolesną marą
Każdy ostry zakręt
łagodnym jest
albo ja refleksu nabieram
i w porę je podbieram.
Takie dni kocham
w takie dni lubię
tuż obok Ciebie mieć
znacznie mnie
wtedy czuję się jak śmieć
Pachnące włosy
wilgotne usta
piersi słodkie
dłonie wiotkie
Cóż jednak słońca za dużo
bo w głowę myśli gorących burza….
pora je zgasić, lub pozwolić płonąć
z dala od pióra i kartek…
bo te wnet mogą …przypadkiem zupełnie..
zostać podarte
/W rytmie Czesia po raz któryś tam ;)/
Jedna pięść
w nie ten nos wymierzona
Jedna kula
nie tam gdzie trzeba trafiona
Jedno życie
niepotrzebnie zabrane
To nie tak chciałem
to nie tak być miało
wszystko zbyt szybko
się działo
minuta w sekundę się schowała
A teraz każda trwa godzinę
kiedy daleko od siebie
zza krat czasami widzę rodzinę
nie, nie mówię że win mi brak
płaczę tylko nad sobą
że wtedy rozumu nie miałem
i innemu tchnienie zabrałem
Płaczę z żalu nad tymi
którzy nie zawinili
a dziś cierpią
dziś płaczą za grzechy moje
za ręce czerwone całe we krwi
której żadne mydło nie zmyje
ani wyrok nie zmaże
O prawdziwej i sprawiedliwej
karze marzę
żeby z czystym kiedyś
sercem zasypiać
Albo ostatni raz zasnąć
spokojem owiany..
…dziwne jakieś…. o czymś….
w uszach słuchawki
w głowie szum
piwa zapach
ananasów smak
Teksański
gdzieś za uchem
ja udaję że nie słucham
i udaję że nie piję
za to nie udaję
że naprawdę żyję
Lubię te proste dźwięki
lubię wody szum z łazienki
lubię ciepłe żony ciało
lubię kiedy Jej za mało
kiedy mi za dużo
lubię taką miłą muzę
Może jestem prosty kloc
może gustu nie mam
w głowie mało albo nic
ale cóż ma mnie to boleć
w tą dzisiejszą noc…
Siedzę tutaj piwko sączę
i zagryzam ananasem
pewnie zaraz tekst ten skończę
bo o normie ciężko pisać
ciężko składać rymy
kiedy puenty brak
kiedy pisze się ot tak…
Lepiej wstanę więc i skończę
pójdę przeżyć coś co skończę
zaboli i zapiecze serce mnie
sparzę w duszę się
piwo wyleję
ananasów zabraknie
życie z barw wyblaknie
W błoto trzeba będzie pójść
i zanurkować znów…
w tym co zostaje z marzeń i snów
co odbiciem jest normalności
co ukrywam, co chowam
tuż przed przyjściem gości..
przed ważną wizytą
Póki nie przyjdzie ktoś
kto lepiej ode mnie to zna
i kto tak jak ja
zanurkuje, ale utopić
za cholerę się nie da
i prędzej to wypiję i zjem
Przed swoim ostatnim dniem.
/W rytmach Hey’a dziergane /
Taki los, taki dzień,
taki sen, ludzie tacy,
inni jacyś,
jak nie tu, jak nie dziś.
Ze snu się budzisz
Na skroniach pot
bo tak wiele
chwil złych
śniło się.
Tak wielu kpiło
z błotem mieszało.
Jak szmatę ostatnią,
a Ty, ty tylko honor
chciałeś mieć
nie sprzedać się
Nie podpisać nie swoich słów
nie spisać (na straty) swoich snów
o życiu normalnym
w normalnym kraju
we własnym swoim raju.
Nie dało się,
prawieś w celi zgnił
prawie cię obili
w końcu powiesili
Niezawisłe sądy, procedury
kupy kłamstw i bzdury.
Wolińska, Wejsblech,
Gurowska, Kern
Niech nie opędzą się od
piekielnych ciem…
Życia nie masz – to jest strata
ale Honor został lecz…
nie nakarmisz nim brata
nie podasz na łyżce zupy
Znasz to uczucie- jakby strata
Jedno jednak cieszy….
wręcz w pychę wpędza….
Nillu…. nie dałeś Sowietom Dupy!
A kilku…. w najgorszym wypadku
Polakom sił i mocy…
By zawsze być gotowym do pomocy.
Pamięci Generała Augusta Emila Fieldorfa.
Tak prawdziwe
jak dziś
chyba nigdy jeszcze
nie było nic
tak wyraźne
jak błękit
na bezchmurnym niebie
jak wiatr hula w drzewie
porą jesienną
porą zimową….
gdzie cienie i mary
w zimne noce
są zmową..
jak myśli
nie kleją się z rozmową
jak dalekie od ideału
są światy
Jak rzadkie w śniegu
kolorowe kwiaty
a jeśli już jakiś znajdziesz
czerwienią wykwitły płatek
nie różą on się okaże
a zająca ostatnią drogą
albo foliową torbą
po zakupach
w ciemne zimne wieczory
można chodzić tylko po trupach
albo trupów skorupach…
A oddech rześki
to dziś nie zaleta
to pełna fetoru paleta
Pewnie on brzydki
pewnie on zły
nie Boss, Lacosta,
Burberry
lecz ten prawdziwy….
i szalenie szczery
a nie jak poprzednie
nie-mycia kryjące maniery
tak bardzo…
tak jak wczoraj
tak jutro i dziś
nie będzie …
nie będzie już
nigdy jak było
ognia języki
skurwysyństwo
zmyło
na życzenie moje
własne
Są takie chwile
są takie dni
kiedy dusza
z ciała chce odejść
bo rozumu się wstydzi
a serca brzydzi
jak kiedyś ja
jak kiedyś ty…
w oczy spojrzysz
spojrzysz mi…
szczęściem zaszklone
radością zza soli
dziś tak bardzo
tak bardzo mnie
boli…
nie że ja
w smutku tonę
a że Ciebie topię
że Ciebie kopię
i kopal będę
przez godziny
tygodnie i lata…
aż pamięć
pamięć figiel spłata
i na minut kilka
zapomnisz że
barana obok masz…
a nie wilka!
/W rytm „W sam raz” /Czeslaw Śpiewa/ pisane…Tobie./
Cichą drogą
tak głośne kroki
jak nigdy jeszcze
cicho zamykane drzwi
skronie szarpią
Umysł w głąb ciała ucieka
do najdalszego skrawka …człowieka
schować się przed zimnem
przed mrozem uchronić..
Ciebie i Mnie…
Wrócić chcę
do tamtych dni
tuż za Tobą
otworzyć drzwi
na schodach dopaść
na kolana opaść
Za głupie rzeczy
słowa nie starczą
ale pocukrzą
zgorzkniały dziś świat
Czasami tak jest
że w głowie
rodzi się chory wiatr
chore sny się śnią
o chorych światach
Lekarzem jesteś
z precyzją chirurga wycinasz
zszywasz i leczysz mi sny
Sam niszczę świat
ciepła było brak
ramienia i ust
a może na szyi rzemienia
i nad głową młodą silnego ramienia
Tak silny ..tak słaby.
Tyle stracić mogłem..
dla jednej obcej…
Przy Republice i SOaD pisane nocą..kiedy obok śpisz…
za radość…po złym
Czasami są dnie
chwile w nich
krótkie takie
bliskie, a nigdy nie poznane
budzą się uczucia
że jesteś
nie tym
nie tu
że Możesz
wszystko
wszędzie
i kiedy
tak siedzę
w domu ciepłym
nocą
wiem
że kiedyś
za rok
a może
ich sto
tak właśnie będzie…
/Gitarom i pięknym kobietom/
/przy Santanie pisane/
Oda do Wacława
Od dziejów zarania
nim jeszcze on do Niej
mówić zaczął „Kochana”
jest, będzie – był zawsze…
od pasa, po kolana
u jednych rurkę z kremem
u innych zaś przypomina
banana
Jedni wielbią
krzycząc w niebo głosy
inni gdy w kaktusa nieopatrznie
zmienią go
rwą z głowy włosy
Królów płodził
błaznów i idiotów
obiekt wzdych…Ań 😉
nastoletnich dziewek
i wspomnień
wiekowych dziwek
Zwinny sprytny i poradny
cieszą się gdy stoi
płaczą gdy opadnie
Legend bohaterem wojennych
strategi sterem
granice rzeźbi
w głowach układa
sens życia dla jednych
istotą bycia dla innych
Ku chwalę i radości jego piszę
bo rzekł mi cichaczem
dla jej ciała stoję
a nie wiszę!
Jedni Conanem
inni Barbarzyńcą lub
Pankracym go zwą
a ja
piszę o Nim i chwalę
w – „Do Wacława Odzie”
bom słyszał
że dziś „Wacek mówić jest w modzie”
Na dowód, że nie wszystko co lęgnie się w głowie jest szare ciemne i nudne….;)
Byłem Trzeźwy!!!
