Czy dusze ich
spode łba na świat patrzą
bo żal im
czy wstyd 
tego co widzą

Tak jak Anioły 
pokorne są i ciche
tak piękne
a takie liche

Wiele serc
zadziwią zachwycą
nim rdzą je zaleje czas
nim biedronki je wyszydzą…

Ja jestem tak z Tobą 
Jak mogę tylko z żoną
tu i ówdzie…masz skórę słoną
od potu pereł na ciebie wylanych
i jeszcze – ni przez usta me
ni przez wiatr nie scałowanych 

W roztargnieniu w trawę wplątane
tu prawa..tam lewa pończocha
Cale Twoje ciało mówi mi 
– jak bardzo mnie kocha
i ile mi dać może
mimo że miłości to już nie pomoże

Bo rozlane wokoło nas 
cale jej morze
strumieniami spływa
i w sercu wciąż wzbiera rośnie
aż je w końcu
nasza gorąca wiosną
miłość rozrywa.

Nocą…pisane, z muzyką

Boginii

po ciemności schodach
czy w górę
czy w dół
nie wiem
światła
jest tylko pół
światy dwa

jeden tu mój
drugi w serce dźga

jak twoje oczy szklane
kiedy patrzysz w moje
nad ranem

Jak twoje usta suche
kiedy kładę na twarzy
poduszkę

(są)

rękoma cisnę
kolanem dopycham
to ty umarłaś
więc czemu…
JA ZDYCHAM!!!

dlaczego tyle we mnie 
tego co w tobie być winno
odpływasz co dzień
mentalna dziewico – panno

za złotym strzałem strzał
na łóżku obok siebie
para leży ciał

tyle ich już
z góry spoglądam
słabo jest w niebie
gorąco i duszno
tak od ciebie daleko
czuję że przypala się mleko

skwierczy i żarzy 
trup się od trupa smaży
a tacy byliśmy
Piękni i młodzi
tylko po to
by zdechnąć w nędzy
na głodzie

(byli)

W rytm pisane Chris’a Corner’a „The Clash”

cudownie, puszysty, tęcza, dotykać, obłędnie, cisza, tęsknić, bliskość

Cudownie jest kiedy
od stóp do głów
spowija cię dnia brzask
gdy budzisz się
a ciszę tnie
nie rozrywa
dźwięk dnia

Przykre tylko to
że jedynym bliskim
który co noc
obok jest i tuli

czasami i łzę scałuje
kiedy w tęsknocie 
płynie i wsiąka w niego
lubisz dotyk na policzku
lub kiedy uda spowija
miękki puszysty 
i tylko Twój….

Zawsze jednak masz siłę
by wstać- czoła dniu stawić
i „obłędnie” się nim bawić…
po to tylko
by wieczorem 
kiedy już i słońca zajdą 
i tęcze usną
owinąć się
i o świecie zapomnieć
w jego ramionach

Szkoda że z wiekiem
nie tylko lat
ale i łat na nim przybywa.
Koc.

/Prywatnie. Dla nikogo więcej./

zło w Dobro….

Zabiorę Cię
Tam gdzie dzień od nocy
Nie-różny…
Gdzie drzewa
Wisielczymi skrzypami dyndają
Miast słońca wschodów
Pożogi łuna do lotu
Ptactwo podrywa
Gdzie żaden horror
Nie śmie się sobą ozwać
Bo niczym jest
Patrząc na krainę ową
Gdzie godzinę nie zegara takt 
Odmierza
A wystrzałów salwy
Gdzie sam szatan
Być bał się będzie
I jako cnót wzorem sławion
Przez Wszechmożnego wszędzie
Pójdziemy razem
Stopami bosymi
Po skwierczących szkieł 
Ścieżkach
I kroki nasze bestię obudzą
By żalem łkała
Za plecami widząc naszymi
Jak miast szklanych 
Różane płatki leżą
Wisielcze twarze w lotosów
girlandy kwitną
Podniebna siżba 
Nie w płomieni zastępy
A mgiłl tajemnych 
Słodki wschodów 
Róż wzlatywać będzie
Pożoga zgaśnie
Bestia snem zdrowym
Zaśnie
Kikuty drzew w gaje
Figowe i oliwne ogrody
Zmienimy
Szatana od wrodzonego zła
I szpetoty uwolnimy
Rękę Twą w swojej
Czuł będę
Ty oddech mój ranka każdego
Nie ważne w świecie jakim
Którym 
I gdzie…
Każdy z tobą przetrwam 
I w lepszy zmienię
W najgłębszej ciemności
W oczach Twoich
Ciepłe słońca widzę 
Promienie.

/|zło w Dobro”Astaferay!/ w takt pisane od 06:03 do 06:28 nad ranem…29X A.D.2008

B H D

z pustyni.

Z twarzą  zakrytą
przez pustyni
zamiecie
Uczuć i serc
gdzie więcej jest próżni
niż żywych miejsc

Kroczą powoli
nie w nerwach
nie w bólu

za późno już dla nich
dawno już temu
oczy wyschły
jak piasków jeziora

z łez
codziennych 
bolesnych

Godności
obdarte
miłości ochłapy
co ich pies nie rusza
bo do resztek 
niepodobne

A Piękna byłaś
piękne byłyście
Tak młode jak
my
świeże
cudowne

Jak nie kochać
kiedy anioła uśmiech
oczy wesołe 
i życia pełne

Dziś zgasły
na zawsze

mimo że żyją.

W rytmie pisane i na tle makijażu z H2SO4

Po nocach….

Nocą klawiaturę tulisz
wśród tłumu jesteś sobie sam

mówią wszyscy
ale z sensem nikt

Żyję szybko – ale mocno
Tylko Ty

W oczach lata płyną
Szybciej niż skóra pergamienieje
nie ciało a twoja dusza się starzeje
zamiast kolejną nad „fortepianem” nocą
idź spać – oddaj ciało kocom.
Do nich przytul się
I jak co noc
Zdradzaj…zdradzaj mnie we śnie.

Szarość

Ręce jak ptakro
zpościeram
Chcę obronić
przed codzienności śrutem
przed niewidzialnych płotów
ostrym kolczastym drutem

A może ja
nie bronić
a zasłonić
chcę osoby blask
Jej Boski smak
bioder ukryć kształt
Tak by nie dostrzegł nikt
że znowu zstąpił bóg
i nie cierpieniem zbawił mnie 
a wdziękiem
Syrenim głosu dźwiękiem

Nie chcę Tobą dzielić się
będę bronił , dbał 
aż zszarzeją skrzydła
i utraci życie smak
Twoje.
I nie dostrzeże boskiej nikt
spośród nas oboje
szare przyjdą dni
jak Twojej skóry przeszły blask
potrwamy tak
smutnych kilka lat
póki los
nie zechce kobiecości
dostrzec Twej
I nie wyrwie, nie odklei
od obrony
zabójczej troski mej…

Run & kill

Coraz szybciej biegnę
tracąc grunt pod nogami
w kaca objęciach budzę się
– z rozbitymi brwiami
gdy już godzić zaczynam się z losem
budzę się ze złamanym nosem.

A odchodząc
– ostatni raz
kopię twardym butem
ładną niegdyś twarz
nie obchodzi mnie
dusza człowieka
za to bardzo
– PKO-kartoteka

Zajebistymi furami
stawiamy plusy nad rowami
i dopiero kiedy głową
w AirBag walimy z impetem
życie jak w migawce
tak szybko się zaczyna
i jeszcze szybciej
gaśnie.

/Pisane przy HappySad’zie w ogłuszającym natężeniu i zabójczej prędkości/ 

…

Tak ciężko
wiosnę i smutek spleść
Kilka chwil milczałem
bo czułem że trzeba
że nie Im, a Mi to lepiej zrobi
Pochylam przed tragedią czoło
tak mały wobec śmierci
tej dalekiej i tej bliskiej

„Anielski orszak niech Twą duszę wiedzie…”

Amen.